Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

ΑΝΤΙΝΕΑ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

29-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος «Αντινέα» κι αυτός στα σύνορα των Σεπολίων, όπως και η ΔΩΡΑ, βρισκόταν στην Λιοσίων 205 και διένυσε μια...

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» για ΒΟΤΡΥΣ - ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

04-11-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» απάντησε σε ερώτημά μας σχετικά με τις θέσεις της για την αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων...

Η αλήθεια για την πολυκατοικία στην Αμβρακίας στα Σεπόλια και το πρόγραμμα ένταξης ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων

09-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Πολλά λέγονται στην γειτονιά μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με την πολυκατοικία στην Αμβρακίας και την εγκατάσταση ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε...

Ακόμα χωματόδρομος στην Μανιτάκη στα Σεπόλια

04-11-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πόσα χρόνια ακόμα θα παραμείνει χωματόδρομος ένα κομμάτι 20 μέτρων το πολύ στην οδό Μανιτάκη στα Σεπόλια;

Οι Μύλοι Παινέση στα Σεπόλια και το νερό του Κηφισού

02-01-2021 ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου, υπήρχαν αρκετοί μύλοι στην Αθήνα και μερικοί...

Στο 2%(!!!) το έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια

19-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 20 Οκτωβρίου είχαμε ενημερώσει ότι στο έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια είχε καλυφθεί το 0,9%, σύμφωνα...

Μισή δουλειά στην Καλαμά στα Σεπόλια, μετά το γκρέμισμα της επικίνδυνης μάντρας δίπλα στην είσοδο των σχολείων

14-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Η επικίνδυνη μάντρα στην οδό Καλαμά στα Σεπόλια, που ήταν δίπλα στην είσοδο των σχολείων γκρεμίστηκε (όπως είχαμε γράψει και...

Φύγαμε οικογενειακώς από τα Σεπόλια όταν ήμουν 7 χρονών και επέστρεψα μεγάλος. Έτσι δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από πριν φύγουμε. Έχω όμως δύο γεγονότα καρφωμένα στο μυαλό μου.
Το πρώτο είναι ο «λέων». Ένας γείτονας που τα έτσουζε, όπως φαίνεται σε μόνιμη βάση και πέρναγε μπροστά από το σπίτι μου στην Αυλώνος πολύ συχνά, τρεκλίζοντας και σταματώντας και ξανατρεκλίζοντας και βρίζοντας τα πιτσιρίκια της περιοχής που τον έπαιρναν στο κατόπι και φώναζαν ρυθμικά «Λέων ... Λέων». Έμοιαζε το επίθετό του με το χαιδευτικό του βασιλιά των ζώων (το θυμάμαι αλλά δεν θέλω να το πω εδώ) και τον έπαιρναν γραμμή τα αλάνια μέχρι να πάει δεν ξέρω που... Μου προκαλεί μια θλίψη όταν το θυμάμαι, δεν ξέρω γιατί και μου φέρνει στο στόμα το «σαν σουρώνω πέφτω κάτω και σηκώνομαι».
 
Και το δεύτερο είναι ένα πάθημα που μάλλον μου έγινε μάθημα.
Πέρναγε μπροστά από το σπίτι μας σχεδόν καθημερινά απογευματινές ώρες, μια κοπέλα, πρέπει να ήταν μικρή σε ηλικία, αλλά ξέρετε στα παιδιά όλοι φαντάζουν πολύ μεγαλύτεροι και πράγμα μάλλον ασύνηθες για την περιοχή, φόραγε καλά ρούχα, στενό φουστάνι και γόβες και ήταν πάντα περιποιημένη στο πρόσωπο. Ίσως να λικνίζονταν και λίγο παραπάνω από το επιτρεπόμενο για την εποχή!
Κάθε φορά όταν την βλέπαμε, βγαίναμε με την αδελφή μου στην πόρτα και αρχίζαμε να την κοροϊδεύουμε, φωνάζοντάς της «κουνίστρω .. κουνίστρω». Ε.. παιδιά είμαστε και κάτι θα είχαμε ακούσει φαίνεται από κάποιον μεγαλύτερο. Μόλις το φωνάζαμε το «κουνίστρω» μερικές φορές μπαίναμε μέσα στο σπίτι και κλείναμε την πόρτα και χανόμαστε στο βάθος. Δυό και τρεις φορές είχε σταματήσει και με είχε κοιτάξει (θυμάμαι το βλέμμα της) και με είχε απειλήσει με το δίκιο της «θα σου ρίξω ένα μπάτσο και θα σε κολλήσω στο τοίχο». Ώσπου μια φορά τόπε και τόκανε. Κινήθηκε γρήγορα προς εμάς, η αδελφή μου πρόλαβε και κρύφτηκε στο σπίτι κλείνοντας και την πόρτα πίσω της κι εγώ απέμεινα σαν χάνος να κοιτάω την κοπέλα. Μούριξε ένα μπάτσο και όπως ήμουν κολλημένος στον πλαινό τοίχο της εισόδου, το μπάτσο το έφαγα στο αριστερό μάγουλο, αλλά πιο πολύ πόνεσε το δεξί που κόλλησε στον τοίχο!
Από τότε σέβομαι πολύ όσες γυναίκες «κουνιούνται» υπερβολικά όταν περπατούν στον δρόμο...

αναδημοσίευση από ανάρτηση χρήστη στην ομάδα Σεπόλια city στο facebook
data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"