Η συγκέντρωση των γονιών παιδιών στο φάσμα του αυτισμού, στις 28 Απρίλη στο Σύνταγμα, δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία. Ήταν μια κραυγή οργής απέναντι σε μια πολιτεία που εξακολουθεί να γυρίζει την πλάτη σε παιδιά που έχουν ανάγκη από σταθερή, δημόσια, δωρεάν και κατάλληλη εκπαίδευση.
Γονείς βρέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας όχι για να ζητήσουν κάτι υπερβολικό, όχι για να διεκδικήσουν κάποιο προνόμιο, αλλά για να απαιτήσουν το απολύτως αυτονόητο: να υπάρχει ειδικό σχολείο στον Δήμο Αθηναίων για τα παιδιά τους.
Και εδώ αρχίζει η πρόκληση. Στον μεγαλύτερο δήμο της χώρας, στην πρωτεύουσα, εκεί όπου συγκεντρώνονται υπουργεία, υπηρεσίες, κονδύλια, μεγάλα λόγια και κάθε είδους κυβερνητικές φιέστες, δεν υπάρχει η αναγκαία σχολική δομή για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού μετά το δημοτικό. Ο Δήμος Αθηναίων δεν διαθέτει ΕΕΕΕΚ, δηλαδή Ειδικό Εργαστήριο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, με αποτέλεσμα παιδιά και οικογένειες να οδηγούνται σε αδιέξοδο. Να ψάχνουν σχολείο σε άλλους δήμους. Να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις. Να ξεριζώνονται καθημερινά από το οικείο τους περιβάλλον. Να πληρώνουν, με κόπο, άγχος και εξάντληση, την κρατική εγκατάλειψη.
Αυτό δεν είναι «δυσλειτουργία». Είναι αποκλεισμός. Δεν είναι «γραφειοκρατική καθυστέρηση». Είναι κοινωνική αναλγησία. Δεν είναι «έλλειψη συντονισμού» ανάμεσα σε Δήμο, Περιφέρεια και Υπουργείο. Είναι μια πολιτική επιλογή που αφήνει τα παιδιά με αναπηρία και τις οικογένειές τους στο περιθώριο, ενώ οι αρμόδιοι κρύβονται πίσω από αρμοδιότητες, υποσχέσεις, μελέτες και χρονοδιαγράμματα που ποτέ δεν τελειώνουν.
Οι γονείς ζητούν να προχωρήσει επιτέλους η δημιουργία ειδικού σχολείου στο οικόπεδο της οδού Λάμψα στους Αμπελόκηπους, για το οποίο, όπως καταγγέλλουν, υπάρχει απόφαση εδώ και χρόνια. Ζητούν επίσης να βρεθεί άμεσα προσωρινή λύση, ώστε τα παιδιά να μη μείνουν χωρίς σχολείο μέχρι να ολοκληρωθεί η μόνιμη δομή. Με άλλα λόγια, ζητούν το κράτος να κάνει τη δουλειά του. Ζητούν να εφαρμοστεί στην πράξη το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Ζητούν να πάψει η ειδική αγωγή να αντιμετωπίζεται σαν δευτερεύον ζήτημα, σαν βάρος, σαν φάκελος που μπορεί να περιμένει.
Δεν μπορεί όμως να περιμένει ένα παιδί. Δεν μπορεί να περιμένει μια οικογένεια που κάθε χρόνο αγωνιά για το πού θα φοιτήσει το παιδί της. Δεν μπορεί να περιμένει ένας μαθητής που έχει ανάγκη από σταθερότητα, εξειδικευμένο προσωπικό, κατάλληλο περιβάλλον, συνέχεια στην εκπαιδευτική του πορεία. Για τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, η καθημερινή ανασφάλεια, οι μεγάλες μετακινήσεις, η αλλαγή περιβάλλοντος, η απουσία δομών, δεν είναι απλές ταλαιπωρίες. Είναι εμπόδια που βαραίνουν την ανάπτυξη, την κοινωνικοποίηση, την καθημερινότητα, την ίδια τη ζωή τους.
Και είναι βαθιά υποκριτικό να ακούμε κάθε τόσο επίσημες δηλώσεις για «συμπερίληψη», «ίσες ευκαιρίες» και «στήριξη της αναπηρίας», όταν στην πράξη οι γονείς αναγκάζονται να βγαίνουν στους δρόμους για να ζητήσουν σχολείο. Η συμπερίληψη δεν γίνεται με αφίσες και ημερίδες. Δεν γίνεται με επετειακές αναρτήσεις και συγκινητικές δηλώσεις. Γίνεται με δημόσιες δομές, με μόνιμο προσωπικό, με χρηματοδότηση, με σχολεία ανοιχτά και προσβάσιμα σε όλα τα παιδιά.
Η συγκέντρωση της 28ης Απρίλη στο Σύνταγμα, στην οποία πραβρέθηκε και ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς Νάσος Ηλιόπουλος, αποκάλυψε μια ντροπή που δεν μπορεί να κρυφτεί. Στην Αθήνα του 2026, παιδιά στο φάσμα του αυτισμού κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς κατάλληλη σχολική συνέχεια, επειδή οι αρμόδιοι δεν έχουν εξασφαλίσει το αυτονόητο. Και όταν μια κοινωνία αναγκάζει τους γονείς να φωνάζουν μπροστά στη Βουλή για να υπάρξει σχολείο για τα παιδιά τους, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι γονείς που διαμαρτύρονται. Το πρόβλημα είναι το κράτος που απουσιάζει.
Το αίτημα είναι δίκαιο γιατί αφορά δικαίωμα. Είναι αυτονόητο γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται τη μόρφωση λόγω αναπηρίας, διάγνωσης ή έλλειψης δημόσιας δομής. Είναι επείγον γιατί οι ανάγκες υπάρχουν τώρα, όχι σε κάποιο αόριστο μέλλον. Και είναι υποχρέωση της πολιτείας, του Δήμου Αθηναίων, της Περιφέρειας και του Υπουργείου Παιδείας να δώσουν λύση τώρα.
Όχι άλλες αναβολές. Όχι άλλη κοροϊδία. Όχι άλλα παιδιά σε εκπαιδευτική εξορία. Ειδικό σχολείο στον Δήμο Αθηναίων τώρα, με σύγχρονες υποδομές, μόνιμο και εξειδικευμένο προσωπικό, δωρεάν και ασφαλή μετακίνηση, πλήρη στήριξη των μαθητών και των οικογενειών τους. Γιατί η ειδική αγωγή δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι δημόσιο δικαίωμα. Και όποιος το στερεί, δεν κάνει απλώς λάθος διαχείριση. Παραβιάζει το δικαίωμα των παιδιών στη μόρφωση, στην αξιοπρέπεια και στη ζωή.
Comments powered by CComment