Στα πιο χαμηλά ένστικτα των ανθρώπων, αυτά της ξενοφοβίας και του ρατσιμού, απευθύνθηκε ακόμα μία φορά, ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής πολιτικής Β. Κικίλιας, φτιάχνοντας μια ψεύτικη εικόνα για τις γειτονιές μας και ρίχνοντας όλη την ευθύνη για τα άσχημα της περιοχής μας, στους μετανάστες.
Εγκληματικότητα; Φταίνε οι μετανάστες.
Δεν περνάμε ωραία; Φταίνε οι μετανάστες.
Εξανεμίστηκε η περιουσία μας; Φταίνε οι μετανάστες. (Τώρα που είδε, ότι εξανεμίστηκε η περιουσία των ιδιοκτητών ακινήτων στα Σεπόλια, μόνο αυτός το ξέρει μάλλον).
Τα παιδάκια μας δεν πάνε μόνα τους στην παιδική χαρά το βράδυ; Φταίνε οι μετανάστες. (Όχι ο Μίχος και οι όμοιοί του, αλλά αποκλειστικά οι μετανάστες).
Οι γυναίκες δεν πάνε στο κομμωτήριο; Φταίνε οι μετανάστες.
Δεν πάνε οι μαθητές στο μάθημά τους; Φταίνε οι μετανάστες.
Γινεται βίαιη αναδιανομή στις γειτονιές μας; Φταίνε οι μετανάστες. (Βιαιη αναδιανομή τίνος ακριβώς; Γιατί αν πρόκειται για το εισόδημά μας αυτό αναδιανέμεται στις τσέπες του κεφαλαίου κι ας είναι καλά η κυβέρνηση της δεξιάς γι αυτό).
Το μόνο από αυτά που λέει ο Κικίλιας και έχει αντίκρυσμα στην πραγματικότητα, είναι αυτό: «Είναι βάναυση η καθημερινότητα. Γιατί τους αφήσαμε αβοήθητους για πολλά πολλά χρόνια».
Πράγματι, ρημάζουν οι γειτονιές μας. Καμία φροντίδα από το κράτος. Στενάζουν από την ακρίβεια τα νοικοκυριά, με ευθύνη της κυβέρνησης. Σε ποιές παιδικές χαρές να στριμωχτούν τα παιδιά μας, Δυό-τρεις υπάρχουν σε όλο το 4ο διαμέρισμα. Που λεφτά για συχνό κομμωτήριο, βρε περιπατητή των Σεπολίων; Ψάχνεις σπίτι στα Σεπόλια και τον Κολωνό; Πρέπει να δίνεις τουλάχιστον τον μισό μισθό σου, γιατί οργιάζει το ανεξέλεγκτο airbnb και οι μεταβιβάσεις ακινήτων λόγω golden visa. Καμία στήριξη στους ενοικιαστές.
Δείτε το συγκεκριμένο απόσπασμα της συνέντευξης Κικίλια στην ΕΡΤ στις 16/2 και διαβάστε τι ακριβώς είπε παρακάτω:
«Ακούστε, ο σύγχρονος πατριωτισμός δεν μπορεί ούτε να θεωρείται ταμπού, ούτε να βαφτίζεται ή να χρωματίζεται με ακραία σήματα. Είναι η ανώθευτη και πραγματική και πηγαία αίσθηση που έχουν από το τελευταίο νησιώτη μας σε ένα ακριτικό νησί μέχρι στους ανθρώπους στις μεγάλες αστικές πόλεις και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Γιατί ούτε οι κάτοικοι στην Α' Αθήνα, στον Κολωνό, στα Σεπόλια, στην Ακαδημία Πλάτωνος και στην Αττικής περνάνε ωραία.
Ούτε τους αρέσει που εξανεμίστηκε η περιουσία τους λόγω της βάναυσης εισβολής όλων αυτών των λαθραίων. Ούτε τους αρέσει το ότι κινδυνεύουν τα παιδάκια τους να πάνε στην παιδική χαρά το βράδυ. Ούτε οι γυναίκες τους δεν μπορούν να πάνε μέχρι το κομμωτήριο και αισθάνονται ότι δεν μπορούν να πάνε στο μάθημα και στα φροντιστήριά τους.
Ούτε τους αρέσει ότι ξαφνικά αισθάνονται ότι είναι διωκόμενοι στη γειτονιά τους. Αυτό νομίζω ότι αδικεί την οποιοδήποτε προσπάθεια να δείξουμε ανθρωπισμό. Είναι άλλο ανθρωπισμός, είναι άλλο φροντίδα, είναι άλλο γνωρίζω πώς πρέπει να στηρίξω αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Και άλλο επιτρέπω, ανοίγω τα σύνορά μου και επιτρέπω να γίνει μια βίαιη αναδιανομή. Αναδιανομή από το real estate, βία, μέχρι βίαιηςς ουσιαστικά εκδίωξης των Αθηναίων από κομμάτια της Αθήνας. Αστειεύεστε;
Θέλω να σας θυμίσω τον τρόπο με τον οποίο δεν ζείτε στην Αθήνα γι' αυτό. Να σας θυμίσω ότι κάτω από τις γραμμές του τρένου... Κάποιος να σας πει ότι και η Golden Visa έχει αλλάξει τα δεδομένα στην αγορά κατοικίας. Μάλιστα και αυτό να το συζητήσουμε.
Αλλά θα ήθελα να θυμίσω ότι εκεί ήταν παλιά το Ψυχικό της Αθήνας, θυμάστε κυρίες μου. Μάλιστα ο Παντελεήμονας, η Πλατεία Αττικής. Και τι πρέπει να γίνει; πρέπει να τους τσακίσουμε δηλαδή.
Διάφορους ανθρώπους που έπρεπε να τους διώξουν από τα σπίτια τους, να μην έχουν αξία οι περιουσίες τους, να κινδυνεύουν τα παιδιά τους, να αισθάνονταν ανασφάλεια. Γιατί; για να αποδείξουμε ότι είμαστε προοδευτικοί. Αυτό σημαίνει προοδευτικότητα;
Θα αστειύεστε. Εγώ σας προκαλώ αν θέλετε να πάμε να περπατήσουμε μαζί.
Έκανε τεράστιες προσπάθειες ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και η Ελληνική Αστυνομία. Αλλά σας καλώ να περπατήσουμε σε αυτές τις γειτονιές εκεί κάτω. Που για κάποιους είναι ξεχασμένες, αλλά εγώ περπατάω κάθε μέρα εκεί.
Και μιλάω με τους ανθρώπους και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να βοηθήσω. Για να δείτε αυτοί οι άνθρωποι, ποια είναι η καθημερινότητά τους. Είναι μια καθημερινότητα πολύ δύσκολη.
Είναι βάναυση η καθημερινότητα. Γιατί τους αφήσαμε αβοήθητους για πολλά πολλά χρόνια. Με ένα δήθεν ανθρωπισμό και δήθεν αλληλεγγύη.
Που είχε να κάνει ουσιαστικά με τον να εκδιωχθούν και να φύγουν από εκεί. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών σε ένα μεγάλο ποσοστό αναγκάστηκαν να φύγουν. Να πάνε να ζήσουν αλλού».
Comments powered by CComment