Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Έργο υπογειοποίησης σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια - Φωτογραφίες 4 Οκτωβρίου

04-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Προχώρησαν αρκετά οι εργασίες, από τότε που είχαμε τελευταία φορά δημοσιεύσει φωτογραφίες στις 2/5/20, από το έργο της υπογειοποίησης των...

Και πάλι για το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στα Σεπόλια - Απάντηση σε ερωτήματα - Πως φτιάχτηκε και ποιοί το συντηρούν;

01-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Στην προηγούμενη αναφορά μας σε αυτόν τον θαυμάσιο χώρο που βρίσκεται στην γειτονιά μας, το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής με...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Σε ποιόν θα κόψει κλήση η δημοτική αστυνομία γι αυτό το πεζοδρόμιο;

02-10-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πολύ καλά κάνει η δημοτική αστυνομία και κόβει κλήση σε όποιον παρκάρει σε πεζοδρόμιο. Αλλά γι αυτό το πεζοδρόμιο σε...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

16-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Κινηματογράφος, κρατημένος κι αυτός στην μνήμη των κατοίκων των Σεπολίων, βρίσκονταν στην καρδιά της γειτονιάς, στην οδό Δυρραχίου. Δεν είχε...

Η οδός Παρασκευοπούλου, παράλληλη της Λιοσίων από την πάνω μεριά προς την Αχαρνών, δεν είναι ακριβώς Σεπόλια. Όμως έχουμε και στα Σεπόλια τέτοια σπίτια και εικόνες, σαν αυτό που περιγράφει απολαυστικά ο Νίκος Βατόπουλος στην Καθημερινή.

Έτσι δεν διστάσαμε να αναδημοσιεύσουμε αυτήν την εμπειρία του.

~~~

Σ​​υχνά, στους παράπλευρους δρόμους της Αθήνας συναντώ εκείνα τα σπίτια, μοναχικά και σιωπηλά, που μου θυμίζουν ανθρώπους που ζουν ώς τα απόλυτα όρια της θνητότητάς τους. Αυτά τα σπίτια, τα παλιά, τα χωνεμένα στους κύκλους ζωής της πόλης, σκέφτομαι, δεν θα τα θρηνήσει κανείς πέραν όσων τα θυμούνται από προσωπικά βιώματα. Αλλά και αυτή η μνήμη έχει μικρή ισχύ, διάρκειας το πολύ δύο γενεών.

Στα δρομάκια πάνω από τη Λιοσίων, και ανάμεσα στον Σταθμό Αττικής και στον Αγιο Νικόλαο, ανάκατα με πολυκατοικίες των τελευταίων δεκαετιών, επιζούν εκείνα τα μικρά θραύσματα της αλλοκαιρινής Αθήνας. Μοιάζουν με μενταγιόν, σπαράγματα ενός άλλου βίου. Εντυπωσιάζουν με την ανθεκτικότητά τους, ακόμη και αν στέκουν χωρίς ζωή, με αγριόχορτα, παραβιασμένες θύρες και ξεφτισμένους τοίχους.

Υπάρχει, άραγε, ένα νεκροταφείο σπιτιών; Σε μια φανταστική πινακοθήκη, κάτι σαν οστεοφυλάκιο, αχνοφαίνονται τα σπίτια της Αθήνας. Συναντώ συχνά ανθρώπους της δικής μου γενιάς, που ήταν μάρτυρες της κατεδάφισης του πατρικού, στο Θησείο, στην Αχαρνών ή στο Παγκράτι, όταν ήταν εκείνοι παιδιά. Με κάποια δόση ενοχής μιλούν για μια εικόνα στα όρια της μνήμης, μεταφέρουν ένα αίσθημα που τους έδωσε η δική τους ωριμότητα.

touvlino spiti paraskevopoulou

Αλλά, να, που σε μια στροφή ενός δρόμου, οι άτακτες σκέψεις παραμερίζονται, καθώς η αναβλύζουσα ζωή αγκιστρώνει το βλέμμα. Από τη Λιοσίων, στο ύψος της οδού Πρωτοπαπαδάκη, είχα στρίψει τελετουργικά το βλέμμα προς τα πάνω και το άφησα να γαντζωθεί στο τούβλινο σπίτι στην κορυφή του δρόμου. Με καλούσε να το περιεργαστώ. Φαινόταν τόσο παράταιρο, αν και αυτό ήταν οξύμωρο, καθώς το μονώροφο αυτό σπιτάκι προϋπήρχε όλων όσα καθόριζαν πλέον την ατμόσφαιρα της γειτονιάς. Το πλησίασα με ενθουσιασμό καθώς από μακριά είχα διακρίνει ότι η πρόσοψη ήταν τούβλινη, όπως τούβλινες ήταν οι όψεις σε μερικά σπίτια της δεκαετίας του 1920 σε περιοχές με ημιαστικό χαρακτήρα. Θυμήθηκα το σπιτάκι στα Σεπόλια ή ένα σπίτι κοντά στο Α΄ Νεκροταφείο, όλα εκείνα με τον σχεδόν εξοχικό αέρα, με αυλές και καγκελόπορτες.

Είχα φτάσει στην οδό Παρασκευοπούλου, όπου το σπίτι που είχε τραβήξει την προσοχή μου είχε την είσοδο, στον αριθμό 60. Από μακριά δεν φαινόταν πως περιβαλλόταν από μεγάλο κήπο, αλλά όχι από εκείνους τους κήπους των φυτωρίων. Ηταν ένα περιβόλι της παλιάς Αθήνας, με κλουβιά πουλιών, οπωροφόρα, χώμα πολύ, απλότητα και φυσική αταξία. Υπήρχε ένας κανόνας αυθορμητισμού. Σε αυτή την κόγχη της παλιάς γειτονιάς, όπου ώς το 1970 έβλεπε κανείς μονώροφα σπιτάκια, άδεια οικόπεδα και αστραφτερές τις νέες πολυκατοικίες μετά το 1958-60, γινόμουν μάρτυρας ενός μικρόκοσμου, που μέσα στη γνησιότητά του αποκτούσε δύναμη.

Οσο το κοιτούσα, τόσο ήθελα να παραμείνω στην ακτίνα του μυστηρίου του. Εδειχνε να έχει ζωή, αν και την ώρα που το συνάντησα ήταν σιωπηλό, μόνο τα πουλιά φτερούγιζαν. Ηταν ένα θέαμα που ανέβλυζε αίσθηση μυστηρίου. Υπήρχε κάτι ιερό μέσα στην απόλυτη επαφή του με τα χρειώδη και τα καθημερινά, καθώς αυτή η απόκοσμη, σχεδόν, αύρα του έδειχνε να διαχέεται στον περίγυρο. Ο περίγυρος εκείνη την ώρα ήταν ο εαυτός μου, ένας μόνος παρατηρητής, μοναχικός διαβάτης, ένας υποβολέας εσωτερικών μονολόγων. Αρκεί μία στιγμή για να συντελεστεί η πράξη του μυστηρίου. Μέσα στο πυκνοδομημένο άστυ.

Κράτησα αυτό που μου έδωσε το τούβλινο σπίτι της οδού Παρασκευοπούλου ως ένα αναπάντεχο δώρο. Η εικόνα του αστικού περιβολιού επιστρέφει σαν αποκύημα.