Η επιχείρηση απέλασης του Τζαβέντ Ασλάμ, γίνεται προσπάθεια από την κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως μια τυπική διοικητική υπόθεση. Εϊναι όμως καθαρή πολιτική στοχοποίηση.

Ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας, άνθρωπος που ζει περίπου τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα και έχει συνδέσει τη δημόσια παρουσία του με τους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, είδε την Υπηρεσία Ασύλου να ανακαλεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας του, με το επιχείρημα ότι «δεν συντρέχουν πλέον οι λόγοι» για τους οποίους του είχε χορηγηθεί. Η απόφαση ήρθε έναν μήνα μετά τη δημόσια στοχοποίησή του από τον Θάνο Πλεύρη και ενώ το υπουργείο διακηρύσσει μια γενικευμένη γραμμή μαζικών επανεξετάσεων και ανακλήσεων ασύλου.

Οι ίδιες οι δηλώσεις και η πολιτική γραμμή του υπουργού είχαν προετοιμάσει το έδαφος. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, ο Πλεύρης είχε δώσει κατεύθυνση για εκτεταμένες επανεξετάσεις φακέλων διεθνούς προστασίας, με το υπουργείο να μιλά για εκατοντάδες ανακλήσεις και με δημόσιο στόχο να φτάσουν περίπου τις 1.000 μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Στην περίπτωση Ασλάμ, η διοίκηση επικαλέστηκε «νέα στοιχεία», παρότι νομικές εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν σημειώνουν ότι τέτοια παύση καθεστώτος είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη, χωρίς ουσιαστική μεταβολή των συνθηκών στη χώρα καταγωγής, ενώ υπενθυμίζεται πως το καθεστώς του είχε επικυρωθεί δικαστικά το 2023 και είχε ανανεωθεί ξανά το 2025.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε το χθεσινό ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων, το οποίο ενέκρινε κατά πλειοψηφία κείμενο ενάντια στην ανάκληση του καθεστώτος προστασίας του Ασλάμ, έπειτα από πρωτοβουλία του προέδρου του Συμβουλίου Ένταξης Προσφύγων και Μεταναστών, Θανάση Χειμωνά. Το ψήφισμα δεν μάσησε τα λόγια του: χαρακτήρισε την ενέργεια «ακραία ρατσιστική» και «εκδικητική», συνδέοντάς την ευθέως με μια απόπειρα φίμωσης της πακιστανικής κοινότητας.

Η στάση των παρατάξεων είχε πολιτική σημασία φυσικά. Το ψήφισμα στηρίχθηκε από την πλειοψηφία του συμβουλίου — άρα και από τη δημοτική αρχή Δούκα — ενώ υπέρ τάχθηκαν ρητά η Ανοιχτή Πόλη, η Λαϊκή Συσπείρωση Αθήνας και η Ανατρεπτική Συμμαχία. Η παράταξη του Κώστα Μπακογιάννη, Αθήνα Ψηλά, δεν το καταψήφισε αλλά επέλεξε αποχή, με το επιχείρημα ότι δεν συμμετέχει σε ψηφίσματα που «δεν αφορούν την Αθήνα». Παράλληλα, κατά τη συζήτηση καταγράφηκε σφοδρή αντιπαράθεση με την επικεφαλής της παράταξης «Η Αθήνα μας» Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία επιτέθηκε πολιτικά στην πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στο κλίμα έντασης που οδήγησε ακόμη και σε προσωρινή διακοπή της συνεδρίασης. Η συγκεκριμένη παράταξη, ψήφισε φυσικά κατά του ψηφίσματος.

Η επόμενη κίνηση του Πλεύρη, μετά το ψήφισμα, ήταν αποκαλυπτική. Αντί να απαντήσει στην ουσία, επιτέθηκε στον Δήμο Αθηναίων, λέγοντας ότι ο Χάρης Δούκας «μετατρέπει το δήμο σε παράρτημα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Είναι η γνωστή μέθοδος: όταν δεν περνάει αβρόχοις ποσί το διοικητικό χτύπημα, βαφτίζεται «ακτιβισμός» ακόμη και η στοιχειώδης υπεράσπιση δικαιωμάτων. Έτσι, η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατοπίσει τη συζήτηση από το κρίσιμο ερώτημα — γιατί μπαίνει ξανά στο στόχαστρο ένας άνθρωπος που έχει ήδη δικαιωθεί από την ίδια την ζωή και έχει παραμείνει 30 χρόνια στην χώρα μας — σε έναν χυδαίο αντικομμουνισμό και μια φτηνή ρητορική εσωτερικού εχθρού.

Η υπόθεση Ασλάμ ξεπερνά το πρόσωπο του ίδιου. Δοκιμάζει τα όρια μιας κρατικής πολιτικής που δεν αρκείται πλέον στις επαναπροωθήσεις, στις φυλακές μεταναστών και στη διαρκή εξαίρεση, αλλά επιχειρεί να δώσει και ένα μαθήματα στην κοινωνία μέσω παραδειγμάτων: όποιος αποκτά φωνή, όποιος οργανώνει κοινότητα, όποιος καταγγέλλει ρατσισμό, μπορεί να βρεθεί με μια βαλίτσα στο χέρι. Το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων δεν λύνει φυσικά το πρόβλημα. Καταγράφει όμως κάτι κρίσιμο: προσθέτει την φωνή του Δήμου σε όσους αντιστέκονται στον ρατσισμό, στον εκφοβισμό, στην τρομοκρατία και στην σιγή.