Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

ΑΝΤΙΝΕΑ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

29-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος «Αντινέα» κι αυτός στα σύνορα των Σεπολίων, όπως και η ΔΩΡΑ, βρισκόταν στην Λιοσίων 205 και διένυσε μια...

Η αλήθεια για την πολυκατοικία στην Αμβρακίας στα Σεπόλια και το πρόγραμμα ένταξης ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων

09-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Πολλά λέγονται στην γειτονιά μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με την πολυκατοικία στην Αμβρακίας και την εγκατάσταση ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε...

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» για ΒΟΤΡΥΣ - ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

04-11-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» απάντησε σε ερώτημά μας σχετικά με τις θέσεις της για την αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων...

Ακόμα χωματόδρομος στην Μανιτάκη στα Σεπόλια

04-11-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πόσα χρόνια ακόμα θα παραμείνει χωματόδρομος ένα κομμάτι 20 μέτρων το πολύ στην οδό Μανιτάκη στα Σεπόλια;

Στο 2%(!!!) το έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια

19-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 20 Οκτωβρίου είχαμε ενημερώσει ότι στο έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια είχε καλυφθεί το 0,9%, σύμφωνα...

Οι Μύλοι Παινέση στα Σεπόλια και το νερό του Κηφισού

02-01-2021 ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου, υπήρχαν αρκετοί μύλοι στην Αθήνα και μερικοί...

Μισή δουλειά στην Καλαμά στα Σεπόλια, μετά το γκρέμισμα της επικίνδυνης μάντρας δίπλα στην είσοδο των σχολείων

14-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Η επικίνδυνη μάντρα στην οδό Καλαμά στα Σεπόλια, που ήταν δίπλα στην είσοδο των σχολείων γκρεμίστηκε (όπως είχαμε γράψει και...

Με ρώτησαν αν δεν φοβήθηκα που την περασμένη Δευτέρα πήραμε το ρίσκο να μιλήσουμε για το ζήτημα της διακίνησης και δημόσιας χρήσης ναρκωτικών, μέσα στην καρδιά του προβλήματος, στη Νομική Σχολή της Αθήνας.

Από την πρώτη στιγμή που το συναποφασίσαμε με την κοσμητεία της σχολής, θεώρησα αδιανόητο να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για εάν μπορεί ή όχι, ένα ζωτικής σημασίας πρόβλημα, να συζητηθεί στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα.

Θα αποτελούσε ήττα και για εμένα, που φοίτησα και δίδαξα στη Νομική Σχολή, αλλά και για όλους όσοι υπερασπιζόμαστε τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, να διστάσουμε, έστω και για μια στιγμή, να συζητήσουμε με το διδακτικό προσωπικό και τους φοιτητές, ανοιχτά και ελεύθερα, για ένα πρόβλημα που δεν προσβάλλει μόνο τη συγκεκριμένη σχολή και το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο αλλά σύσσωμη την εκπαίδευση και την πόλη. Αν θεωρούσαμε τόλμημα να πάει η δημοτική αρχή να συζητήσει με την πανεπιστημιακή κοινότητα στον χώρο του Πανεπιστημίου, θα ήταν σαν να παραδεχόμασταν ότι το πανεπιστημιακό άσυλο, ως άσυλο ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, έχει de facto καταλυθεί. Σαν να παραδεχόμασταν ότι η ιστορική σχολή, που τέτοιες ημέρες το 1973 άνοιξε τον δρόμο για την πτώση της Χούντας, έχει παραδοθεί στο σκοτάδι.

Η διακίνηση και η δημόσια χρήση ναρκωτικών ουσιών, και κυρίως ο θάνατος εν μέση οδώ, δεν αφορά μόνο τους δρόμους γύρω από τη Νομική και τον πεζόδρομο της Μασσαλίας. Έχει εξελιχθεί σε μεγάλη πληγή της Αθήνας, ίσως μία από τις μεγαλύτερες, για τις οποίες μιλάμε ήδη από το 2014. Ως δημοτική αρχή ουδέποτε αρκεστήκαμε σε διαπιστώσεις και εύκολες δραματοποιήσεις. Συζητήσαμε μεθοδικά με τους φορείς, τους ειδικούς και τα Πανεπιστήμια της πρωτεύουσας, αναζητήσαμε τεχνογνωσία από μεγάλες πόλεις, όπως το Παρίσι, το Άμστερνταμ και η Βαρκελώνη και διατυπώσαμε, ήδη από το 2017, μία πολύ τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη πρόταση, για την οποία ενημερώσαμε κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα: Να προχωρήσει και στη χώρα μας η δημιουργία χώρων ιατρικώς εποπτευόμενης χρήσης ουσιών, στους οποίους εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό θα εποπτεύει την ασφαλή χρήση, ενώ κοινωνικοί λειτουργοί θα βοηθούν τους ουσιοεξαρτημένους να ενταχθούν σε πρόγραμμα απεξάρτησης που να ταιριάζει στην περίπτωσή τους. Χωρίς αμφιβολία οι χώροι εποπτευόμενης χρήσης δεν αποτελούν πανάκεια στην τοξικοεξάρτηση. Δεν έχουμε όμως άλλον δρόμο παρά να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουν πολλές μεγαλουπόλεις σε όλον τον κόσμο. Κυρίως σε μία χώρα που ποτέ της δεν είχε σοβαρά επεξεργαστεί ούτε πολιτικές πρόληψης των εξαρτήσεων, ούτε πολιτικές θεραπείας των εξαρτημένων.

Κατά σύμπτωση, λίγα 24ωρα πριν από τη δημόσια συζήτηση στη Νομική, η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο για την Υγεία, που μεταξύ πολλών άλλων προβλέπει και τη λειτουργία των χώρων αυτών. Μετά από ένα χρόνο εκκωφαντικής σιωπής στο αίτημά μας και ενώ εν τω μεταξύ έχουν χαθεί κι άλλες ζωές. Ο προβληματισμός μας για νέες καθυστερήσεις είναι βάσιμος. Καθυστερήσεις που εγκυμονεί η ευρεία εξουσιοδότηση που ο νόμος παρέχει στον υπουργό Υγείας για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων προκειμένου να λειτουργήσουν οι χώροι αυτοί.

Εν κατακλείδι, η αίθουσα Οικονομίδη της Νομικής τη Δευτέρα ήταν κατάμεστη από φοιτητές και καθηγητές, η κατήφεια και η απογοήτευση ήταν όμως έκδηλη. Μία φοιτήτρια και ένας φοιτητής, από εκείνους που έλαβαν τον λόγο, σκιαγράφησαν με τον τρόπο τους μια ανομολόγητη πραγματικότητα αλλά κατά τη γνώμη μου και την ουσία του προβλήματος. Το σοκ της πρώτης φοράς από την εικόνα ενός ανθρώπου να καταρρέει, με την καθημερινή επανάληψη, όσο σκληρή κι αν είναι, σύντομα μετατρέπεται σε επικίνδυνη εξοικείωση. Εξοικείωση με την εξαθλίωση, τον αυτοεξευτελισμό, την κοινωνική αδιαφορία και τελικά τον θάνατο. Για κάποιους πολίτες, αυτό μπορεί ενδεχομένως να είναι αναπόφευκτο. Για την Πολιτεία όμως, είναι εγκληματικό.

Κυρ, 24/02/2019 - 11:45
data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"