Έκανε το θαύμα της πάλι η Μεγαλόχαρη. Την άδειασε την Αθήνα για το τριήμερο.

Έμειναν εδώ ελάχιστοι που είτε από ανάγκη είτε από επιλογή δεν πήραν τα βουνά και τις παραλίες.

Θαύμα η Αθήνα, όπως και νάχει, έτσι έρημη που είναι τώρα. Η πρωτεύουσα της ταλαιπωρίας έχει σχεδόν μετατραπεί σε κανονική όμορφη πόλη.

Μπορείς να πας όπου θες, ήρεμα, γρήγορα, χωρίς άγχος. Να περπατήσεις σε δρόμους και μέρη, που άλλοτε ήταν ασφυκτικά γεμάτα με κόσμο και τώρα σου αποκαλύπτουν μιάν άλλη πλευρά τους.

Ελάχιστοι Αθηναίοι έχουν μείνει εδώ. Αλλά πολλοί αλλοδαποί. Στους δρόμους ακούς να μιλάνε Ρώσικα, Ρουμάνικα, Βουλγαρικά, Φιλιπινέζικα, Νιγηριανά, ότι φανταστείς, που αν τα συνδυάσεις με τα Αγγλικά και τα Γερμανικά των τουριστών που περιδιαβαίνουν το κέντρο της πόλης, τότε αν κλείσεις τα μάτια, ξεχνάς ότι είσαι στην Ελλάδα.

Κι έχουν μείνει και ταξιτζήδες. Δυσανάλογα πολλοί ταξιτζήδες. Περιφέρονται σαν ζόμπι στην έρημη πόλη, ψάχνοντας να μεταφέρουν... ποιούς;

 

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ο Διονύσης Σαββόπουλος, είχε πει μεταξύ σοβαρού και αστείου, με αφορμή κάποια μεγάλη έξοδο των Αθηναίων, ότι τότε ήταν η κατάλληλη στιγμή, να κλείσουν τα σύνορα(!) της πρωτεύουσας, για να γίνει η Αθήνα πραγματική πόλη των αυτόχθονων κατοίκων της.

Λυπάμαι Διονύση. Αν σήμερα έκλειναν τα σύνορα της Αθήνας, θα έμενε για πάντα πόλη των αλλοδαπών και των ταξιτζήδων.

data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"