Το sepolia.net χρησιμοποιεί cookie για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς του. Επίσης, κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση του sepolia.net στους συνεργάτες κοινωνικών μέσων, διαφήμισης και αναλύσεων και ειδκότερα στην google.

Pin It Button

Ta3i Dimotikou Sepolia Medium600 0

Διάβασα σήμερα μιά πολύ αξιόλογη συνέντευξη ενός εκπαιδευτικού προς το Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η συνέντευξη αφορά κυρίως στις σχέσεις εκπαιδευτικού - γονέα - μαθητή και με πολύ απλά λόγια καταπιάνεται με πολλά καθημερινά ζητήματα που απασχολούν ή πρέπει να απασχολούν τους γονείς.

Ο εκπαιδευτικός είναι ο Ανδρέας Μαυρίδης, διευθυντής του 33ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης και Διδάκτορας της Νεότερης Ιστορίας.

Την αναδημοσιεύουμε παρακάτω:

 

Ερώτηση: Σε ποια βάση μπορεί να οικοδομηθεί μία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων;

   Απάντηση: Ξέρουμε ότι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους. Τα αγαπάμε κι εμείς όμως, οι εκπαιδευτικοί, γι' αυτό ζητάμε να μας εμπιστευτούν, να μας στηρίξουν και να συνεργαστούν μαζί μας. Να μην είναι εναντίον μας. Θέλουμε να έχουμε την υποστήριξή τους, αλλά και τον σεβασμό που μας αρμόζει. Θέλουμε να νιώσουμε ότι μας εκτιμούν και θα εργαστούμε ακόμη πιο σκληρά, για να προσφέρουμε στο παιδί τους την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση.

   Είμαστε εκπαιδευτικοί και όχι σωματοφύλακες ή νταντάδες. Είμαστε μορφωμένοι επαγγελματίες με μεγάλη πείρα, που εργαζόμαστε καθημερινά με παιδιά και συχνά βλέπουμε το παιδί από διαφορετική σκοπιά σε σχέση με αυτή που βλέπουν οι γονείς. Αν δώσουμε κάποιες συμβουλές για το παιδί τους, δεν πρέπει οι γονείς να αντιδρούν άσχημα αλλά να ακούν και να αποδέχονται τις συμβουλές μας με τον ίδιο τρόπο που θα δέχονταν μια συμβουλή από έναν γιατρό ή έναν δικηγόρο.

   Ερ.: Είναι τα χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού ή του γονέα, που ενίοτε καθιστούν προβληματική τη διαδικασία που περιγράψατε;

   Απ.: Αρκετοί γονείς δε θέλουν να ακούσουν τίποτα αρνητικό για το παιδί τους. Κάποιες φορές, όμως, αν λάβουν υπόψη τις έγκαιρες προειδοποιήσεις μας, μπορεί να προλάβουν και να αποτρέψουν κάποιο πρόβλημα από το να γίνει ακόμα μεγαλύτερο στο μέλλον. Εμπιστευτείτε μας, τους λέμε.

   Κάποιες φορές, όταν λέω στους γονείς ότι το παιδί τους έχει πρόβλημα συμπεριφοράς, φοβάμαι την άμεση αντίδρασή τους. Είναι έτοιμοι να μαλώσουν και να υπερασπιστούν το παιδί τους κι αυτό είναι πολύ κουραστικό. Κάτι που μ' ενοχλεί ιδιαιτέρως είναι όταν αναφέρω σε έναν γονιό κάτι που έκανε το παιδί του/της και γυρίζει, το κοιτάζει και ρωτάει: "είναι αλήθεια;" Λοιπόν, φυσικά είναι αλήθεια. Μόλις σας το είπα και παρακαλώ μη ρωτήσετε αν ένας συμμαθητής του ή μια συμμαθήτριά του μπορεί να επιβεβαιώσει ό,τι συνέβη ή εάν ένας άλλος δάσκαλος ήταν παρών στο συμβάν. Έτσι εξευτελίζετε τον δάσκαλο και αποδυναμώνετε τη σχέση μεταξύ δασκάλου και γονέα.

   Ερ.:Οι γονείς πώς πρέπει να αντιδρούν, όταν αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα στο σχολείο και ενδεχομένως το μεταφέρει και στο σπίτι; 

   Απ.: Οι γονείς πρέπει να συζητούν με τους εκπαιδευτικούς, να τους ενημερώνουν για τυχόν προβλήματα στο σπίτι και να είναι σίγουροι ότι οι εκπαιδευτικοί θα βοηθήσουν. Χρειάζεται, όμως, να έχουν μια εικόνα για το παιδί και να ξέρουν πού θα επέμβουν, πότε και πώς, κι αν πρέπει να το κάνουν.

   Οι εκπαιδευτικοί είναι συνεργάτες και ζητούν τη συνεργασία και την επικοινωνία με τους γονείς, οι οποίοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν είναι απαραίτητα κακό, αν το παιδί τους αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Στη ζωή δεν είναι όλα «ρόδινα», το παιδί θα συναντήσει και εμπόδια, τα οποία θα μάθει να διαχειρίζεται και να ξεπερνά. Μέσα από αυτά θα διδαχτεί μαθήματα ζωής. Ως εκπαιδευτικοί, λοιπόν, δε θέλουμε οι γονείς να στέκονται εμπόδιο σ' αυτά τα μαθήματα. Είναι πολλοί που θέλουν να επέμβουν, να ορμήσουν θα έλεγα, και να σώσουν το παιδί τους κάθε φορά που κάτι πάει στραβά. Παρακαλούμε οι γονείς να είναι συνεργάτες και όχι εισαγγελείς. Ξέρω ότι ακούγεται παράλογο, αλλά διευθυντές απ' όλη τη χώρα μου λένε ότι όλο και περισσότεροι δικηγόροι συνοδεύουν γονείς σε συναντήσεις με δασκάλους και διευθυντές. Τι πρότυπο δίνουν αυτοί οι γονείς στα παιδιά τους;

   Ερ.: Δεν είναι αναμενόμενο κάθε γονιός να προσπαθεί να υπερασπιστεί το παιδί του;

   Απ.: Αν οι γονείς θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν τα παιδιά τους να πετύχουν και να προχωρήσουν με σταθερά βήματα, καλό θα ήταν να σταματήσουν να τα δικαιολογούν. Να σταματήσουν να λένε το γνωστό σε όλους εμάς τους εκπαιδευτικούς: "το δικό μου το παιδί αποκλείεται..". Μερικοί γονείς θα βρίσκουν δικαιολογίες ανεξαρτήτως των αντικειμενικών δεδομένων και θα μεγαλώσουν παιδιά που θα εξελιχθούν σε ενήλικες που πάντα θα ψάχνουν δικαιολογίες. Αντί γι' αυτό, θα πρέπει να επικεντρωθούν στο να βρουν λύσεις.

   Επίσης, πολλοί γονείς θεωρούν ότι, όταν το παιδί τους παίρνει άριστα, αυτό σημαίνει απαραίτητα ότι είναι άριστος μαθητής. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές οι δάσκαλοι βάζουν ευκολότερα μεγάλους βαθμούς, γιατί ξέρουν ότι βάζοντας καλούς βαθμούς όλοι θα τους αφήσουν στην ησυχία τους. Οι γονείς θα σκεφτούν: "Το παιδί μου έχει έναν πολύ καλό δάσκαλο! Πήρε σε όλα άριστα φέτος!" Όταν όμως τα παιδιά τους παίρνουν χαμηλούς βαθμούς, θέλουν να διαμαρτυρηθούν και αμέσως κατευθύνονται στο γραφείο του διευθυντή. Τους παρακαλώ λοιπόν, να κάνουν ένα βήμα πίσω, ώστε να έχουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Πριν αμφισβητήσουν τους χαμηλούς βαθμούς, ίσως χρειαστεί να συνειδητοποιήσουν ότι το παιδί είναι αυτό που "κέρδισε" τους βαθμούς  και ότι ο δάσκαλος για τον οποίο διαμαρτύρονται είναι πιθανώς αυτός που παρέχει την καλύτερη εκπαίδευση.

   Ερ.: Όταν υπάρχει μία αρνητική κατάσταση στο σχολείο, πώς μπορούν να την αντιμετωπίσουν γονείς και εκπαιδευτικοί από κοινού, ιδανικά;

   Απ.: Εάν ένα παιδί αναφέρει στους γονείς του κάτι άσχημο που συνέβη στην τάξη ή στο σχολείο, αμέσως αυτοί πρέπει να ζητήσουν να συναντηθούν με τον δάσκαλο και να τον προσεγγίσουν, λέγοντας: "Θα ήθελα να σας ενημερώσω για κάτι που είπε το παιδί μου ότι συνέβη στην τάξη σας. Ξέρω ότι τα παιδιά μπορούν να διογκώσουν τα γεγονότα και ότι υπάρχουν πάντα δύο πλευρές σε κάθε ιστορία. Ήλπιζα ότι θα μπορούσατε να ξεδιαλύνετε τι πραγματικά συνέβη." Αν οι γονείς δεν μείνουν ικανοποιημένοι από την απάντηση, τότε να μεταφέρουν τις ανησυχίες τους στον διευθυντή, αλλά πάνω απ' όλα, ποτέ δεν πρέπει να μιλούν αρνητικά για έναν δάσκαλο μπροστά στο παιδί. Αν το παιδί καταλάβει ότι δεν τον σέβονται οι γονείς του, τότε ούτε το παιδί θα τον σέβεται και αυτό θα οδηγήσει σε μια σειρά από νέα πολλαπλάσια προβλήματα.

   Κλείνοντας, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι οι γονείς είναι οι φυσικοί μας σύμμαχοι στη συνεχή προσπάθειά μας για ένα δημιουργικό σχολείο, ένα σχολείο που ενδιαφέρεται για όλα τα μέλη του, ένα σχολείο που θα παραδίδει στην κοινωνία ισορροπημένα και ευτυχισμένα παιδιά.

Τελευταίες δημοσιεύσεις