Το sepolia.net χρησιμοποιεί cookie για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς του. Επίσης, κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση του sepolia.net στους συνεργάτες κοινωνικών μέσων, διαφήμισης και αναλύσεων και ειδκότερα στην google.

Ανάκατα

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star
 
Pin It Button

Xronos1

Όλος αυτός ο χρόνος, που εμείς τον βιώνουμε σαν λίγο, σαν να περνά σε μια στιγμή. Όλος αυτός ο χρόνος που δεν απολαμβάνουμε και δεν μας προσφέρει τίποτα πέρα από πλήξη και αγανάκτηση. Που δεν αξίζει τα λιγοστά χρήματα που κερδίζουμε δουλεύοντας.

Κι ο ελεύθερος χρόνος ένα ψέμα. Μηδέν ελευθερία. Δεμένος σε σκέψεις, άγχη και προβλήματα, χωρίς ποτέ να είσαι πράγματι ελεύθερος. Διερωτώμενοι πότε άραγε θα άνοιγε ο ασκός του χρόνου, μα με το φόβο του τι θα κάναμε τελικά με όλον αυτόν. Αν κάποιος σε πλήρωνε όχι για να γεμίζεις τον χρόνο σου, αλλά για να τον αξιοποιείς τι θα έκανες;

Τι σημαίνει αρχικά αξιοποίηση χρόνου; Στην καπιταλιστική μας κοινωνία ο όρος μας θυμίζει επένδυση, επενδύεις το δοσμένο χρόνο σε κάτι που θα σου επιφέρει μάλλον περισσότερο χρόνο. Όπως ακριβώς και με το χρήμα. Να δύο πράγματα χρόνος-χρήμα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Να ένα τεράστιο λάθος που μετά από τόσα χρόνια πολιτισμού αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε.

Όταν αξιοποιείς τον χρόνο σου θα έπρεπε να το κάνεις για σένα όχι για τα χρήματα, που όσο μεγάλη και απαραίτητη ανάγκη είναι η κατοχή τους, είναι ακριβώς αυτό, κατοχή. Τα χρήματα σου σε κατέχουν, σε διαμορφώνουν και σε ορίζουν.

Και στην τελική αν κάναμε μια εικονοποίηση του χρόνου, αυτή δεν θα ήταν μια εικόνα ενός καλοκάγαθου κυρίου που μας αφήνει ελεύθερους, αλλά ενός παλιόγερου που μας λέει συνέχεια να βιαστούμε, γιατί όσο εμείς καθόμαστε αυτός χάνει λεφτά.

Άσε λοιπόν το τι θα έκανες για τα φράγκα και βγάλε αυτά από την εξίσωση, πές μου λοιπόν, τι θα έκανες αν είχες όλο το χρόνο του κόσμου;
>Αν είχα όλο τον χρόνο του κόσμου, θα άφηνα το σώμα μου να μου πεί πότε να ξυπνήσω και πότε να κοιμηθώ, πότε να φάω και πότε να κουραστώ. Όσο είχα ενέργεια θα παρήγαγα. Ξέρεις τι σημαίνει να παράγεις έργο; Σημαίνει να φυτεύεις, να καλλιεργείς, να φτιάχνεις φαγητό που να γουστάρεις, να κάνεις τέχνη, να δημιουργείς κάτι που θα πάει ενάντια στη λήθη του χρόνου.

>Αν είχα στα χέρια μου τον Χρόνο, δεν θα τον άφηνα να φύγει. Θα έβλεπα όλες τις ταινίες του κόσμου (ή έστω όσες αξίζει να δείς), θα άκουγα όλες τις μουσικές που είναι τροφή για τα αφτιά. Θα μάθαινα όλες τις τέχνες κι όλες τις γλώσσες, θα γινόμουν ένας σέφ, θα ζωγράφιζα με το πινέλο πάνω σε πιάτα. Θα διάβαζα ενώ ταυτόχρονα θα έγραφα. Θα ζωγράφιζα σε ένα μεγάλο καμβά ενώ ταυτόχρονα θα δημιουργούσα μοτίβα σε ξύλο με έναν εύχρηστο πυρογράφο. Γραφήματα παντού. Θα αγόραζα όλα τα σχολικά βιβλία του δημοτικού, του γυμνασίου και του Λυκείου, θα ξαναμάθαινα από την αρχή συντακτικό, ορθογραφία, μαθηματικά, πράξεις, κλάσματα και δεκαδικούς, εξισώσεις, ιστορία, επαναστάσεις και χημεία, βιολογία, «Εμείς κι ο Κόσμος» κι εκείνη την παλιόγρια την Γεωγραφία που πάντα τη σιχαινόμουν αλλά τώρα ξέρω τι χρήσιμη που ήταν. Όλον τον περιοδικό πίνακα θα μάθαινα. Θα θυμόμουν εκείνες τις ασκήσεις με τους χημικούς τύπους που έκανα τόσο καλά στο Λύκειο αλλά τώρα έχω ξεχάσει, θα ξαναμάθαινα γαλλικά, από την αρχή και σωστά, θα μάθαινα επιτέλους Άλγεβρα και φυσική που ήταν τα χειρότερα μου.

Δώδεκα χρόνια σχολείο, όλοι μας, αδιαμφισβήτητα, και κανείς μας -σχεδόν- δεν απέκτησε όλες εκείνες τις γνώσεις. Βλέποντας την ταινία “Only Lovers Left Alive” του Jim Jarmusch ένιωσα πως βλέπω επιτέλους να εικονοποιείται η πραγματική φύση του Βαμπίρ, η μάλλον η φιλοσοφική του φύση μακριά από τον λαϊκό μύθο και τον όλο σκοταδισμό.

Το Βαμπίρ ζώντας από την αφαίμαξη κάποιου άλλου, λάτρης της νύχτας, γνώστης της φύσης, εραστής των βιβλίων και των τεχνών. Βλέποντας την Tilda Swinton να διαλέγει μόνο τα βιβλία της για το ταξίδι της και παρακολουθώντας τον Tom Hiddleston, να περνά τα βράδια του απομονωμένος από τον κόσμο γράφοντας ημι-μεσαιωνική μουσική, ένιωσα το απόλυτο νόημα του να μην έχεις την έννοια του χρόνου. Η επιδεξιότητα με την οποία ο Jarmusch επέλεξε να αναφερθεί στην αρετή του να μην έχεις την πίεση του γέροντα που μετρά της ώρες, την Αθανασία ακόμα κι αν αυτή προέρχεται από τον θάνατο, αναδεικνύει τελικά την ευτυχία του να τελειοποιείς το είναι σου. Να τερματίζεις τα γνωστικά σου αντικείμενα, να ολοκληρώνεις τα ταλέντα σου, να εξασκείς επ’αορίστον το μυαλό και τον συναισθηματικό σου κόσμο. Αυτό σημαίνει να έχεις όλον τον χρόνο. Να τα ξέρεις όλα, γιατί τα ψάχνεις όλα. Να τα κάνεις όλα γιατί μπορείς να τα κάνεις όλα.

Εν τέλει βέβαια, ο σκηνοθέτης έθεσε ως απαράβατο κανόνα της αιωνιότητας τον έρωτα και τη συντροφικότητα. Δεν διαφωνώ, αλλά ας μη ξεχνάμε πως εκεί έρχεται η ανθρώπινη λύτρωση από τον αταβιστικό φόβο του «ζούμε και πεθαίνουμε μόνοι». Είμαστε πολύ τυχεροί αν δεν ζούμε κι αν δεν πεθάνουμε μόνοι, αλλά για να επανέλθω σε αυτό που σας έλεγα, το θέμα δεν είναι να γεμίζεις τον χρόνο με ανθρώπους. Η μοναξιά γεμίζει με ανθρώπους. Ο χρόνος πρέπει να γεμίζει με εμπειρίες. Αν ένας άνθρωπος αποτελεί εμπειρία τότε σίγουρα, αδράξτε τον. Αν όμως σπαταλάτε τον χρόνο που όσο κι αν θέλαμε να είναι άπλετος με την ανάλωση μας σε συμβατικές κοινωνικές συνθήκες, αφήστε το καλύτερα.
Διαβάστε κάνα βιβλίο.

Όταν βάζουμε στην εξίσωση αυτή που δημιουργήσαμε, «την υπόθεση του αιώνιου χρόνου» το συν-ανθρώπινο στοιχείο, μπορούμε δυστυχώς να μιλάμε παρά μόνο για έρωτα. Και όταν λέω έρωτα μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Άλλο αυτό. Όταν λέμε έρωτα εννοούμε εκείνη την συμπαντική συνύπαρξη με ένα άλλο ανθρωποειδές που στην συμβολή σας ο χρόνος σταματάει. Μιλάμε γι αυτό τον έρωτα που ίσως να είναι το μόνο ικανό πράγμα να σταματήσει το χρόνο. Αν υπάρχει κι αυτός. Γιατί στην ταινία καθώς τον εκθείαζε ο Jarmusch πουθενά δεν έλεγε που και πως αυτός επέρχεται.

Πάντως, ένα είναι το φλέγον ζήτημα. Είναι απολύτως απαραίτητο να χειραφετηθεί η έννοια του χρόνου. Γιατί όσο ο χρόνος χρησιμοποιείται για την παραγωγή του κεφαλαίου, όλο και περισσότεροι οι άνθρωποι γινόμαστε αγράμματοι, αδιάφοροι, άμουσοι, ατάλαντοι, ανάλατοι και ανέραστοι. Τόσο πολύ «α» στερητικό, ναι. Γιατί έτσι είναι. Δουλεύοντας 6 μέρες στις 7, κερδίζεις πλέον 432 ευρώ, και χάνεις 8 υπέροχες ώρες τις οποίες μπορείς να περάσεις διαβάζοντας τα άπαντα του αγαπημένου σου συγγραφέα, μελετώντας συνταγές, ή Χημεία ή Βοτανολογία ή Κινέζικα, κάνοντας βόλτα για φωτογράφιση στα Αναφιώτικα, ή απλά βλέποντας το Ηλιοβασίλεμα από του Φιλοπάππου, αναλύοντας την φύση του ήλιου, και πως αυτή η μικρή τελετή της ηδονοβλεψίας του πορτοκαλί ουρανού θα μπορούσε να αποτελέσει την μόνη δόκιμη θρησκεία στην εποχή μας. «Ηλιολατρεία». Σε κάθε ανατολή και δύση είσαι άποικο και συγκεντρώνεσαι στο φώς με την ίδια ευλάβεια που διαβάζεις Κίπλινγκ, εν τέλει συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου δοξάζοντας το μεγαλείο της φύσης.

Μα τι σας λέω τώρα, το πήγα μακριά. Και ο χρόνος μας πέρασε.
Αχ, ο χρόνος...
Δείτε τι κακό μας κάνει.
Εις το επανειδείν.

Της Ειρήνης Θεοδώση στο Klik.gr